دلم گرفته ای دوست
دلم گرفته ای دوست، هوای گریه با من
گر از قفس گریزم، کجا روم، کجا من؟
کجا روم؟ که راهی به گلشنی ندارم
که دیده بر گشودم به کنج تنگنا من
نه بسته ام به کس دل، نه بسته دل به من کس
چو تخته پاره بر موج، رها... رها... رها... من
ز من هرآن که او دور، چو دل به سینه نزدیک
به من هر آن که نزدیک، از او جدا جدا من
نه چشم دل به سویی، نه باده در سبویی
که تر کنم گلویی، به یاد آشنا من
ز بودنم چه افزون؟ نبودنم چه کاهد؟
که گویدم به پاسخ که زنده ام چرا من؟
ستاره ها نهفتم، در آسمان ابری
دلم گرفته ای دوست ، هوای گریه با من
O Friend! I'm Sad
O friend! I'm sad, let me pass by
And weep and cry, and weep and cry.
Fleeing away out of this cage,
Where shall I go, where on the stage?
Where can I go, where anyway?
To rose-garden, there's no way.
Open my eyes are in the vein;
Nothing to see, all in the pain.
I've been falling into no love
Nor anyone called me a dove.
Like a lumber on waves of see
I've set me free, totally free.
Whoever is away from me now
Shall be close but really how?
Just like a heart to her very chest
Just like a bird to her very nest
Whoever is close to me, let
S/he be departed from me yet.
No eye of heart seeking for one;
No cup of wine to be made done
So that I could ever be thinking
Of a friend of mine through drinking.
No addition, no removal cause of my life
Who may tell me in a reply why I'm alive?
Stars do hide in rainy sky
O friend! so sad, [let me pass by]
And weep and cry,
and weep and cry.
نشانی : خیابان پیروزی - روبروی چهارم نیروی هوایی - پلاک 152